Geld en churchplanting

In een interview met Bill Hybels las ik zijn uitspraak: er is op dit moment meer geld beschikbaar voor kerkplants dan dat er initiatieven zijn om daar gebruik van te maken. Ik vond het een tamelijk bizarre gedachte.

Maar op dit moment ervaar ik dat wel een beetje zo. In Amerika ben ik met minstens drie partijen direct of indirect in contact die wel zitten te wachten op kerkplanters om te helpen ondersteunen. Zelfs of soms juist zeker in Europa.

Ook in Nederland kan het niet anders dan dat er ergens geld is. Er zijn (kerk)organisaties die kapitaal hebben, bijvoorbeeld in vastgoed en ook los daarvan een fix budget te verdelen hebben over verschillende kerkgebieden.
En er zijn toch genoeg mensen zijn die churchplants zouden kunnen ondersteunen, want ’er gaan nog altijd meer mensen naar de kerk op zondag dan naar het betaald voetbal’ zoals Andries Knevel ooit twitterde. Die uitspraak riep ook al zoveel verbazing op.

Voor mij lijkt Amerikaanse financiering voor kerkplanten in Nederland dus mogelijk. Het lijkt zelfs makkelijker te regelen te zijn dan Nederlandse financiering. Maar met geld komen verwachtingen, en dus vraag ik me ook af: hebben we in Nederland nou echt Amerikaanse financiering nodig voor churchplanting?

Ik kan me niet voorstellen dat er in Nederland geen geld voor is. Ik kan me alleen voorstellen dat het niet gebruikt wordt voor kerkplanten.

Doelgericht kerkplanten

Doelgroepen in church plants zijn in veel traditionele kerken een gevoelig punt. Studenten zijn een lastige groep, blijkt uit een kleine discussie op dit blog. Wat willen we eigenlijk voor mensen trekken naar onze beginnende churchplant Dwell Church?

Om eerlijk te zijn is dit het antwoord: we willen jonge, frisse, succesvolle mensen. Dat maakt een kerk aantrekkelijk. Maar dit zijn de mensen die we vooralsnog hebben getrokken: Abel, 60+, gerespecteerd rockjournalist, depressief en in scheiding. Karen, Boeddhist, 25, tekent en schildert fantastisch, maar wil niet over haar verleden praten. En als laatste Leonard, singer-songwriter met enig faam, alcoholist en eenzaam.

Studenten en kerk – goede combi?

Studenten en kerken. Een gevoelige combinatie, merkte ik op twitter. Ik ben er eens wat meer over na gaan denken, vers na mijn studententijd en nu ik werkzaam ben bij een kerkplant in New York.

Ik hoorde Tim Keller vertellen hoe zijn Redeemer-kerk hiermee te maken kreeg. Het eerste Redeemer-publiek bestond uit een hoger opgeleide werkende klasse in New York. Deze mensen hadden vaak een groot (professioneel) netwerk van vrienden en kennissen, die allemaal even weinig met kerk en geloof hadden. Redeemer wist deze groep als geheel aan te spreken, waardoor mensen vrienden en collega’s durfden mee te nemen en de kerk snel groeide.

Pas op met aanpassen

In de discussie rond ‘vintage orthodoxie’, een term die een journalist van het NRC introduceerde in een artikel over o.a. Stroom in Amsterdam, las ik een reactie op het blog ‘werken aan eenheid‘. Het belangrijkste punt dat werd gemaakt in dit artikel was:

dat de hedendaagse cultuur als uitgangspunt (als onafhankelijke factor) wordt genomen om de kerk daarnaar in te richten. De kerk wordt gebouwd op en vanuit de hedendaagse cultuur.’

De schrijver van deze reflectie, Johan Trip, beschouwt dit dan ook als het grote verschil tussen hem en ‘dit soort kerken’ – stadse pioniersplekken.

Deze spanning tussen hedendaagse cultuur en kerkelijke traditie houdt me al bezig sinds we in New York onze nieuwe kerkplant Dwell Church begonnen. Want we liepen er keihard tegenaan dat de kerk voor heel weinig mensen van belang is, ook voor christenen.

Een nieuwe kerk in New York City

Er wordt een splinternieuwe kerk gepland. Hier, in het centrum van New York City. De kerk zal de naam Dwell Church dragen en zich richten op de buurt die ‘the Bowery’ heet. En ik werk er een heel jaar aan mee. Om zoveel mogelijk te weten te komen over kerkplanting en de uitdagingen van een grote stad.

‘Tegenwoordig lijken grote wereldsteden onderling meer op elkaar dan steden en dorpen in hetzelfde land’, zo leer ik op een training van het kerkennetwerk Redeemer City to City.

Nieuwe serie: ‘dagboek van een churchplanter’

In de afgelopen tijd in New York heb ik blogs geschreven over de problemen waar ik met onze beginnende churchplant tegenaan liep. Ik ga ze hier vanaf volgende week publiceren. Houd mijn twitter en deze site in de gaten!

Relevant preken

Vanuit New York volgde ik de discussie rondom het onderzoek van Stark en De Leede, over preken in de PKN. Aan de grote hoeveelheid reacties valt af te leiden dat bijna iedereen het herkent dat er iets mis is met de preken die wij horen. En ik denk dat het waar is. Ik hoor bar weinig preken die me echt, en dan bedoel ik: existentieel, raken. Maar volgens mij gaat er iets fout in de discussie zoals die tot nu toe gevoerd is.

Het is eenvoudig klagen van een afstandje. Ik kwam er achter hoe moeilijk relevant preken is toen ik enkele weken geleden begon met preken voor daklozen in een opvanghuis in New York. Waar ik tegen aan liep werd al verwoord door een andere blogger: ‘heb ik echt iets te zeggen’? Eerlijk antwoord: nee. Ik sta te ver van deze mensen af, en ik weet niet eens hoe ik ze op een goede manier benader. Dat is precies wat Stark en De Leede  bedoelen als ze stellen dat predikanten weinig relevants te zeggen hebben. Ik reken mij, vanaf nu, onder hen.

Maar wat is relevant preken? Stark en De Leede stellen dat veel preken relevantie missen omdat ze niet aansluiten bij de fundamentele dilemma’s uit het maatschappelijk debat (kosten van gezondheidszorg, wat is een leven waard etc.). Meerdere blogbijdrages aan deze discussie gebruiken dezelfde terminologie van ‘in de cultuur staan’ en ‘politieke punten aanstippen’. Maar wacht even. Is dát relevant preken en iets te zeggen hebben? Ik vroeg het Tim Keller.